.

Gebiedsontwikkeling met drie partijen? Ja!

Twee heel verschillende publicaties las ik. En het viel me op dat ze beide maar op een stukje van de werkelijkheid lijken te focussen. Is de oplossing in gebiedsontwikkeling (een complex samenspel tussen diverse actoren) niet eerder te vinden als er drie groepen onderscheiden worden?

Het derde deel van Burgers en landschap gaat over de strategieën die burgerinitiatieven gebruiken in hun beïnvloeding van hun leefomgeving. De onderzochte casussen zijn: stichting IJsselhoeven, Sticht. Lingewaard natuurlijk, sticht. Boermarke Essen en AA’s en sticht. Natuurlijk grasweggebied.

De verschillende strategieën kunnen onderverdeeld worden in drie groepen (p82):
– principieel (basisideeen die niet ter discussie staan),
– interactieve strategieën (ontstaan in de loop der tijd in wisselwerking en worden bijgesteld) en
– operationele strategieën (hoe dan ook handig om te ondernemen; gericht op “ het op de kaart zetten”).

Naar aanleiding van de theorie en vier onderzochte initiatieven wordt geconcludeerd dat een grote groep strategieën interactief tot stand komt en daardoor dus veranderlijk en ook onvoorspelbaar zijn.

Het is denkbaar dat meer inzicht in de verschillende strategieën en de samenhang daartussen kan bijdragen aan het sneller opbouwen van wederzijds vertrouwen tussen burgerinitiatief en overheid, die (elk met hun strategische kaders) de interactie aangaan. Het framen van informatie en het daarop vaststellen van vervolgstappen is de kern van de interactieve strategie, en is gebaseerd op zowel intuïtie (handeling in reactie op beeldvorming) en ratio (kansen benoemen en aangrijpen).”

Door je in elkaar te verdiepen en elkaars strategieën (en achterliggende drijfveren) te begrijpen, kom je gezamenlijk het verst.

Het andere dat ik las, is een blog over vastgoedontwikkeling. Vanuit de gedachte dat gebiedsontwikkelingen ook in deze tijd van crisis en bezuiniging nodig zijn, volgt een oproep:

Ideaal gesproken maken marktpartijen en gemeenten gezamenlijk keuzes met welke projecten doorgegaan wordt. Voor ieder van deze projecten wordt vervolgens gezamenlijk een transparante publiek-private businesscase opgesteld door mensen die met elkaar mee kunnen denken. Alleen als we elkaar in deze tijd vasthouden, kunnen de wat meer ingewikkelde gebiedsontwikkelingen nog van de grond komen. En daar is lef voor nodig. Wie durft?

Ook hier, kan je zeggen, een oproep om samen te werken in vertrouwen en openheid.

Maar dacht ik vervolgens: waarom niet met drie partijen om de tafel: overheid, ontwikkelaars en bewoners? Ik zou graag zo’n gesprek begeleiden want ik ben er van overtuigd dat je alleen daarmee gedragen ontwikkelingen tot stand kan brengen.

7 september 2010

WordPress Lightbox